02-11-08

Running nurse

Ondertussen zijn we weer een paar dagen thuis en begint alles weer zowat in zijn plooi te vallen. Alhoewel onverwachte gebeurtenissen onze geplande sportieve activiteiten wel eens in de war durven gooien.
Jolien was weer aan de beterhand en ondanks de wirwar van catheters keek ze er naar uit om nu maandag weer naar school te kunnen. Gisterenmorgen besliste daar anders over. Jolien zo ziek als een hond met buikpijn en heel veel maagkrampen. Niets bleef binnen. Dzju, net nu alles goed leek te gaan en ze moet juist veel drinken om geen infectie te krijgen. Gelukkig lijkt het vandaag weer wat beter en kan ze al een muizehapje naar binnen krijgen. Drinken lukt wel vlot ... oef weer een crisis de kop ingedrukt. Omdat Wim morgen toch verlof heeft, hebben we dan maar ineens besloten om haar morgen zeker thuis te houden.
Normaal gezien zouden Wim en ik zaterdagavond een wedstrijdje gaan boogschieten maar een ziek meisje laat je niet alleen. Dus noodplan A ingeroepen: Wim gaat schieten en verzet mijn beurt naar zondagavond. En waarempel kreeg Wim al commentaar waarom hij alleen was. Och arme die heeft onze noodgedwongen tijdelijke scheiding nogal moeten uitleggen.
Vanmorgen stond er een vrije loop in het Gielsbos op het programma. Gezien mijn minimale sportieve uitspattingen van de voorbije weken zijn het dus geen 15km geworden maar 10km. Héhé dat deed weer deugd. Zalig weer en mijn trui was er teveel aan ... zweet zweet
 

12:53 Gepost door Christine in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-10-08

Home sweet home

Hallokes iedereen,

ja hoor wij zijn weer thuis. En op verzoek van M...

Even een spoedcursus nursing gekregen en we mochten ophoepelen.
Op de valreep kreeg Jolien nog het bezoek van de cliniclowns en dat is zelfs voor onze juffrouw nog een hele vrolijke bedoening.
Maar nu zijn we weer in het smurfenhuisje en deze namiddag hebben oma en opa de andere smurfjes naar huis gebracht.
Wim heeft nu een paar dagen verlof en kan mij dus assisteren met de verzorging. Jolien mag zich nog 4 weken niet opdrukken met haar armen omdat er geen spanning op haar buikspieren mag komen. Maar bij Jolien zijn haar armen ook haar benen (snappie?). Dus is moeten we ze dragen en zijn een extra paar handen altijd welkom. Dat wordt dus nog even een lastige maand.

Tussen de zorgen door zal ik nog eens een poging wagen om wat kmtjes af te leggen. Hum, ik denk dat die 15km voor zondag wat te veel zijn na 2 looploze weekjes. Morgen eens zien wat er van de fitheid is overgebleven. Wellicht zal het een kortere afstand worden.

16:32 Gepost door Christine in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-10-08

Het leven zoals het is ... Gasthuisberg

Geen fantastische loopverhalen want mijn loopschoentjes zijn thuisgebleven.
Sinds zondagmorgen vertoeven Jolien en ik in UZ Gasthuisberg. Bij aankomst werd Jolien meteen verlekkerd op een 2-daagse inwendige reiniging. Tja wij kiezen dan ook voor een luxeresort hé. Na 2 dagen afzien, mocht ze even uitrusten en besloten de proffen het grotere werk aan te pakken. Nu mag ze nog wat bekomen en heeft ze heel wat vriendjes bij haar bedje staan die een heel raar taaltje spreken zoiets van 'biewiep'. Nog 3 dagen vasten en hopelijk is dan tegen het weekend het zwaarste leed weeral geleden. Dus voorlopig heb ik mijn looptenue ingewisseld voor een verpleegsterschortje. Tja een winterstop zeker, die voetballers doen dat toch ook.

12:49 Gepost door Christine in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

13-10-08

Een dagje in Eindhoven

'VERSCHRIKKELIJK' is in 1 woord hoe ik Eindhoven heb beleefd.  Crazy     

 Zondagmorgen zijn mijn ouders er al op tijd zodat we tijdig naar Eindhoven kunnen vertrekken. Auto parkeren en recht naar het beursgebouw om onze startnummers af te halen. Nog even de standjes bekeken en wat loopkousen gekocht. Zeker Wim had er nieuwe van doen.

 Op zoek naar de ondergrondse parking. Daar ons omgekleed en de tas veilig laten opbergen. Ondertussen kwam Tiny ons gedag zeggen. Die had een heleboel pupillen bij voor de hele en de halve marathon. Terug naar boven en daar liepen we recht op wat andere bloggers en de hoogvliegers die meteen een stikker bovenhaalden. Nog wat gekeuvel en dan op weg naar het startvak. Wim naar A en ik naar C. De zon begon er stilaan meer en meer door te breken. Ja hoor, en de pet en de zonnebril zaten natuurlijk in de rugzak. Na lang wachten, zette de mensenzee zich in beweging en weg waren we.

 De eerst kms ging het zeer goed, zelfs een lichte voorsprong op mijn schema van 2u30. Maar rond 7à 8 km begon mijn maag te protesteren en even later moest ik noodgedwongen even aan de kant om mij van het ongemak te verlossen. Daar stond ik dan mooi met een zurige wrange smaak in de mond en geen water bij natuurlijk. Want er waren voldoende drankposten onderweg, alleen daar niet. Dus maar voortgestrompeld naar de eerstvolgende drankpost: eens goed spoelen en wat slokjes drinken. Héhé, daar kikkert een mens van op en we konden vol goede moed onze weg vervolgen. Oké 2u30 zou niet meer lukken maar wel een betere tijd dan vorig jaar. Was het niet dat een 3tal km later mijn buik begon te protesteren. Steken en krampen, dus het tempo wat laten zakken in de hoop dat het zou beteren. Scared 1Op dat moment zag ik het helemaal niet meer zitten en dacht ik eraan om op te geven. Maar ik had zo uitgekeken naar deze wedstrijd dat ik toch even verder wou proberen. Uiteindelijk dan toch maar een kotje langs de kant bezocht. Verdorie weeral kostbare minuten verloren! Dan maar weer rustig verder lopen. Het busje dat de gesneuvelden kwam ophalen kwam voorbij maar daar wou ik nu niet meer in. Ik zou die halve uitlopen met alle energie wat me nog restte. Het liep weer wat beter dus waarom zou ik niet wat sneller lopen om wat tijd goed te maken, misschien dan toch nog een pr? Dat had ik dus beter niet gedaan, want rond km 18 wilde het hoofdje nog wel maar de benen luisterden niet meer zo goed. De kmtijd liep dan ook snel op. Bah ik zag mijn pr zo naar de vuilbak verbannen. Gelukkig zorgden de supporters voor heel wat afleiding en een in licht benevelde toestand overhandigde een supporter mij een roos. Dank u wel hoor, gelukkig waren de doornen onderaan afgesneden. Nog vele bekende gezichten gezien maar mijn hoofd stond helemaal naar de eindstreep. SnappyEn ja hoor daar was die dan met opgeheven armen en een geforceerde glimlach (voor de foto natuurlijk, want Wim, de ramptoerist, stond in volle aanslag) heb ik de finish overgeschreden. De andere foto's zijn niet voor publicatie vatbaar (tjonge wat zag ik er slecht uit)


finisch eindhoven

Oef we zijn er ondanks alle perikelen toch geraakt. Diep teleurgesteld dat er geen pr is gehaald, maar toch een beetje blij dat ik het karakter heb gehad om hem uit te lopen.

Oh ja, in extremis toch een nieuw pr gehaald: de snelste tijd om een flesje AAdrank te nuttigen. hahaha

Op weg naar de auto nog even gestopt bij het stroopwafelkraampje want oma die haar jeugd in Nl heeft doorgebracht is er dol op. Ze heeft toch maar weer op de kroost gepast en bij thuiskomst bleek ze ook nog eens de strijk gedaan te hebben. Dank u ma.

Thuisgekomen, gedoucht en omgekleed om meteen te vertrekken naar het restaurant voor een verlaat verjaardagsfeestje van Jolien. Gezien de gevoelige gebeurtenissen eerder die middag heb ik het maar op wat vis en purree gehouden. Ook lekker hoor.

Nadien naar huis, kindjes naar bed en dan samen in de zetel geplofd om nog wat opgenomen programma's te bekijken tot het slaapjestijd was. Maar de slaap wou niet komen, in mijn hoofd was ik nog altijd aan het lopen ... maar schijnbaar ben ik dan toch uitgelopen geraakt want ik schrok wakker van de wekker, ah zo vroeg.

Terug tijd om eens te zien wanneer ik mij kan revancheren!
Eerstvolgende afspraak is alvast 2 november 't Gielsbos voor een vrije loop van 15km.  

17:47 Gepost door Christine in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

08-10-08

Post uit Eindhoven

Vandaag zaten dan eindelijk de langverwachte inschrijvingsbewijzen voor Eindhoven in de bus. De weerman en -vrouw beloven een tijdelijke hittegolf dus zal het weer zweten worden.
Ondertussen doen we nog onze loopjes zodat de beentjes niet te lui worden en dan hopen we er zondag eens een flinke lap op te kunnen geven. Wel opletten dat ik niet te snel start en dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Vorig jaar werd ik gewoon meegezogen met de mensenmassa.

In het smurfenhuisje is er weer flink op losgefeest. Dochterlief Jolien is 14 jaar geworden. Snif, wat gaat die tijd toch snel. De nieuwe gsm werd met een brede glimlach aangenomen en is al stevig ingehuldigd.

De laatste weken staat er een batterijsymbool op mijn Polar en regelmatig komt er 'low battery' op het scherm. Je zal zien dat dan juist zondag de boel het begeeft dus heb ik het maar even binnengebracht voor een nieuw batterijtje en dan wordt het meteen weer waterdicht gemaakt. Zo kan ik zondag met een gerust hart van start gaan.

Tot zondag!!!

13:23 Gepost door Christine in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-10-08

En dan toch op het nippertje Eindhoven ...

Tjonge wat vliegt de tijd snel. Maar ondanks het ontbreken van recente blogberichten ben ik niet stil blijven zitten.

De eerste 20 km  van 14/9 waren een succes en geen enkele stramme spier of pijntje heeft de dagen erna de kop opgestoken. Dus stond ik een week later klaar om in Zevendonk opnieuw 20 km te trotseren ten voordele van Muco. Het was wel even schrikken want het parcours was helemaal anders als vorig jaar.  Toen hebben we op het militair domein gelopen en dat was prachtig. Nu was het even van hé?, moeten wij die grote baan over? O Dankuwel meneer de police. Nog even langs de weg en dan kwamen we bij een grote vijver en daarna was het allemaal prachtig groen. Maar oei wel wat hobbelig, hoog gras, ijzerdraad (pardoes een dame voormij viel letterlijk op haar sm..., dus even stoppen en mijn ehbo-kennis gedemonstreerd - ze is verder gelopen maar met een pijnlijk scheenbeen, een gehavende wang en een oog die je letterlijk zag opzwellen), hele stukken los zand ... En dat hebben mijn voetjes gevoeld. Je kan het al raden, het liep dus een stukje minder vlot als de week ervoor. Deze keer tussendoor wel even gestapt maar al bij al was ik best tevreden. De eindmeet in Eindhoven moet zeker haalbaar zijn , alleen over de tijd ben ik nog niet zo zeker.

Na zo'n intense voorbereiding verdient een mens ook eens wat rust. De laatste week van september ging de companymeeting in Kreta door. De ideale gelegenheid om er nog een paar dagen aan te breien voor te relaxen. Op algemeen voorstel van de baas zijn de partners wat later afgereisd en hebben zich bij ons vervoegd om te genieten van de culinaire gerechten en het aanbod van ons nederig stulpje. www.bluepalace.gr Heel leuk, zacht weer ... we hebben er van genoten. Lopen is er echter niet van gekomen.

Ondertussen hebben we een briefje van Gasthuisberg Leuven gekregen dat Jolien 19 oktober verwacht wordt en de operatie op 21 oktober zal doorgaan. Amai, dat is ineens snel. Jolien blij dat het einde in zicht komt, ook al staan er haar een paar vervelende dagen te wachten. Maar gelukkig lang niet zo zwaar als haar rugoperatie van een jaar geleden.

Dus!!!! Eindhoven here I come!!!

 

10:28 Gepost door Christine in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-09-08

Mission accomplished!

Vandaag stond de Tour de Cure centraal in het smurfenhuisje.

Ten voordele van de diabetes hadden we ons opgegeven voor een jogging van 20km. Deze week bleek dat ik de enige dame was, dus had ik de zware verantwoordelijkheid om te laten zien dat een dame alleen ook tot grote prestaties in staat is. Wel, het werd wel een heel speciale loopervaring. 20km helemaal alleen geen andere lopers te zien alleen wat mountainbikers kruisten mijn pad. Het werd een rustige lange vet-duurloop waarin ik zowel de eerste als de laatste was. Mijn voorloper was ook de achterloper en bovendien moest ik zelf voor de embiance en aanmoedigingen zorgen. Niet evident om dan je tempo aan te houden en vol te houden als je het moeilijk hebt. Oh juist, een hondje kwam me wel even luidkeels aanmoedigen... Ik heb een rustig tempo gelopen en rond 18 km kreeg ik het wel moeilijk maar door me op mijn ademhaling te concentreren, bleef het tempo behouden en kon ik de 20 km helemaal uitlopen zonder tussendoor te wandelen.  Clapping Hands Netjes van mij, al zeg ik het zelf. Zelfs Wim was een tevreden man en moest zich nog reppen om een aantal finishfoto's te kunnen trekken. tour de cure blog

Een geslaagde test voor Eindhoven met een gemiddelde van 8,3 km/u, daar ben ik zeer tevreden mee. Met nog een maand te gaan en met massa's loopgenoten en sympathisanten moet het in Eindhoven zeker nog beter gaan.
Vanavond konden we onze buikjes lekker rond eten met de bbq. Njammie, dat smaakte.

20:41 Gepost door Christine in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |