20-11-08

Stressy period

 

 

 

 

 

 

 

 

Jolien was begin van de maand terug thuis maar toch wat kwikkelkwakkelig. Maar ik kon toch zo tussendoor wat gaan lopen. Netjes een schema uitgezocht voor 10 weken. Dat maakt het toch net iets makkelijk om te gaan lopen, want dan staat het zo zwart/wit voor je.

Verder zijn we nog altijd vliegende fotograaf op de Marathon van Kasterlee voor manlief. Voor zij die een drievuldigheid zagen voorbij hotsen. Dat waren dus Jolien, opa en ik. Reppend van het ene naar het andere punt om flitsend beeldmateriaal te verzamelen. We hebben toch ook ruim 7km afgejakkerd met een blik op de klok. Tja het is nie simpel om zo'n vliegend hert telkens voor te zijn. Natuurlijk waren alle smurfjes fier op de superprestatie van papa. En dat is dan meteen het enige goede nieuws van de maand.

Met Jolien zagen we het stilletjesaan meer en meer achteruitgaan. Dinsdag was ze echt ziek en had ze veel pijn. Dat kan niet dus naar Leuven bellen. Toch maar eerst naar de kinderarts in Turnhout. Toen die Jolien onderzocht, wist ik al genoeg. Wij zouden wel naar Leuven gestuurd worden. En ja hoor, nog eens telefoneren van doktertje naar dokterje (dat klapt wat beter hé). Een briefje in ons pollen geduwd met de boodschap om naar Leuven te vertrekken en ons bij spoed aan te melden. Misschien ook beter een pyjamaatje meenemen. Allez lap, daar gingen we weer.
Nog even de andere meisjes bij oma en opa droppen en dan naar de spoed.
Aanmelden en ja 'Jolien die wordt verwacht, ga maar naar box 6' , geen wachtzaal voor ons en die zat anders boemvol. Direct was de dokter daar en die was al volledig gebriefd. Groot misterie wat de problemen veroorzaakte en wat doet een dokter die het niet weet? Juist, Jolien heeft alle medische beeldvormmachines nog eens kunnen bewonderen. Enfin toen er min of meer zekerheid was, werden we naar de kinderafdeling gestuurd. Gelukkig is ze nu weer aan de beterhand en mocht ze vanmiddag naar huis. Nog een weekje met die vervelende troep in en aan haar buik. Maar dan mag alles er voorgoed uit.

De zusjes weer blij dat vanavond weer iedereen thuis was. De blije thuiskomst werd op verzoek van de jongste gevierd met videe en frietjes. Niet voor Jolien want die staat op dieet. Niet voor af te vallen maar wel om haar darmpjes te sparen.

Marjan had dan nog op de turnles haar voet bezeerd en mankte toch serieus. Dus, ja hoor weer naar de dokter die ons doorstuurt voor een foto. Mogelijks een voetbeentje gekwetst. Daar kunnen we morgenvroeg weer voor gaan.

Mijn training van morgenvroeg valt dus weeral in het water en in de namiddag moet ik gaan werken. De stressmeter is hier weer serieus aan het stijgen.

20:30 Gepost door Christine in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-11-08

Running nurse

Ondertussen zijn we weer een paar dagen thuis en begint alles weer zowat in zijn plooi te vallen. Alhoewel onverwachte gebeurtenissen onze geplande sportieve activiteiten wel eens in de war durven gooien.
Jolien was weer aan de beterhand en ondanks de wirwar van catheters keek ze er naar uit om nu maandag weer naar school te kunnen. Gisterenmorgen besliste daar anders over. Jolien zo ziek als een hond met buikpijn en heel veel maagkrampen. Niets bleef binnen. Dzju, net nu alles goed leek te gaan en ze moet juist veel drinken om geen infectie te krijgen. Gelukkig lijkt het vandaag weer wat beter en kan ze al een muizehapje naar binnen krijgen. Drinken lukt wel vlot ... oef weer een crisis de kop ingedrukt. Omdat Wim morgen toch verlof heeft, hebben we dan maar ineens besloten om haar morgen zeker thuis te houden.
Normaal gezien zouden Wim en ik zaterdagavond een wedstrijdje gaan boogschieten maar een ziek meisje laat je niet alleen. Dus noodplan A ingeroepen: Wim gaat schieten en verzet mijn beurt naar zondagavond. En waarempel kreeg Wim al commentaar waarom hij alleen was. Och arme die heeft onze noodgedwongen tijdelijke scheiding nogal moeten uitleggen.
Vanmorgen stond er een vrije loop in het Gielsbos op het programma. Gezien mijn minimale sportieve uitspattingen van de voorbije weken zijn het dus geen 15km geworden maar 10km. Héhé dat deed weer deugd. Zalig weer en mijn trui was er teveel aan ... zweet zweet
 

12:53 Gepost door Christine in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |