20-11-08

Stressy period

 

 

 

 

 

 

 

 

Jolien was begin van de maand terug thuis maar toch wat kwikkelkwakkelig. Maar ik kon toch zo tussendoor wat gaan lopen. Netjes een schema uitgezocht voor 10 weken. Dat maakt het toch net iets makkelijk om te gaan lopen, want dan staat het zo zwart/wit voor je.

Verder zijn we nog altijd vliegende fotograaf op de Marathon van Kasterlee voor manlief. Voor zij die een drievuldigheid zagen voorbij hotsen. Dat waren dus Jolien, opa en ik. Reppend van het ene naar het andere punt om flitsend beeldmateriaal te verzamelen. We hebben toch ook ruim 7km afgejakkerd met een blik op de klok. Tja het is nie simpel om zo'n vliegend hert telkens voor te zijn. Natuurlijk waren alle smurfjes fier op de superprestatie van papa. En dat is dan meteen het enige goede nieuws van de maand.

Met Jolien zagen we het stilletjesaan meer en meer achteruitgaan. Dinsdag was ze echt ziek en had ze veel pijn. Dat kan niet dus naar Leuven bellen. Toch maar eerst naar de kinderarts in Turnhout. Toen die Jolien onderzocht, wist ik al genoeg. Wij zouden wel naar Leuven gestuurd worden. En ja hoor, nog eens telefoneren van doktertje naar dokterje (dat klapt wat beter hé). Een briefje in ons pollen geduwd met de boodschap om naar Leuven te vertrekken en ons bij spoed aan te melden. Misschien ook beter een pyjamaatje meenemen. Allez lap, daar gingen we weer.
Nog even de andere meisjes bij oma en opa droppen en dan naar de spoed.
Aanmelden en ja 'Jolien die wordt verwacht, ga maar naar box 6' , geen wachtzaal voor ons en die zat anders boemvol. Direct was de dokter daar en die was al volledig gebriefd. Groot misterie wat de problemen veroorzaakte en wat doet een dokter die het niet weet? Juist, Jolien heeft alle medische beeldvormmachines nog eens kunnen bewonderen. Enfin toen er min of meer zekerheid was, werden we naar de kinderafdeling gestuurd. Gelukkig is ze nu weer aan de beterhand en mocht ze vanmiddag naar huis. Nog een weekje met die vervelende troep in en aan haar buik. Maar dan mag alles er voorgoed uit.

De zusjes weer blij dat vanavond weer iedereen thuis was. De blije thuiskomst werd op verzoek van de jongste gevierd met videe en frietjes. Niet voor Jolien want die staat op dieet. Niet voor af te vallen maar wel om haar darmpjes te sparen.

Marjan had dan nog op de turnles haar voet bezeerd en mankte toch serieus. Dus, ja hoor weer naar de dokter die ons doorstuurt voor een foto. Mogelijks een voetbeentje gekwetst. Daar kunnen we morgenvroeg weer voor gaan.

Mijn training van morgenvroeg valt dus weeral in het water en in de namiddag moet ik gaan werken. De stressmeter is hier weer serieus aan het stijgen.

20:30 Gepost door Christine in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ai!! Wens ze allemaal van harte beterschap en voor de rest wat rust in de tent!!

Gepost door: Tiny | 20-11-08

TOPMAMA ik vind je echt een topmama, petje af wat je allemaal doet en hoe je er mee omgaat. Ik heb 1 zoon van 14 die pubert, en soms wordt dat mij al te veel. Als ik jouw blogje lees, sta ik weer met de voetjes op de grond. Een uitkijkmoment wordt Sinterklaas ! geniet ervan ! renate

Gepost door: runswimgirl | 23-11-08

Amai zeg het kan weer tellen hé ! Maar met zo'n supper mama,papa,oma,opa, en zussen gaat Jolientje der weer vlug bovenop komen !
Toch sterkte en ik hoop vlug op beterschap !!!
Groetjes jetty

Gepost door: Jetty | 25-11-08

De commentaren zijn gesloten.